پدرش آلفرد تيلور در ايران كارمند بانك و مادرش اميلي تيلور پرستار بود. دوريس ليسنگ تا 5سالگي در ايران زندگي مي‌كرد تا اينكه والدين او در سال 1925 با آرزوي تصاحب زمين‌هاي كشت بلال به رودزياي جنوبي كه اكنون زيمبابوه ناميده مي‌شود، رفتند و او سال‌هاي كودكي و نوجواني را در مزرعه‌اي در اين كشور گذراند. نوشتن را از 15سالگي آغاز كرد؛ يعني زماني كه با متن‌هاي سياسي و جامعه‌شناسي آشنا شد. او در 1943 در يكي از باشگاه‌هاي ..................

فكر كرد كه چند سال است با اين چرخ به تنهايي چرخ يك زندگي را مي‌چرخاند، چرخي كه تمام سرمايه‌اش محسوب مي‌شد.

غرق در همين افكار بود كه خوابش برد. وقتي بيدار شد نه اثري از چرخ دستي بود نه چرخ زندگي مي‌چرخيد.

و چه قدر دلمان مي‌خواست در اين مراسم‌ها شركت كنيم.

حالا كه سالهاي زيادي گذشته و زمانه، گرد پيري بر چهره‌مان نشانده، ديگر رمقي براي شركت در اين مراسم‌ها نداريم، خسته‌ايم و جايمان را به جوان‌ها مي‌دهيم.

وثیقه، بیمه و نشانی و مشخصات ملک مورد نظر.

ملک کوچکی بود که در ایام بازنشستگی، آسایش او و زنش را فراهم می‌کرد. درست وقتی می خواست نامه نهایی را امضا کند، تلفن بانک زنگ زد.

معاون شعبه گوشی را به او داد.

زنش با صدای لرزانی می‌گفت وام لازم ندارند. عمه جان فوت کرده و در وصیت نامه‌اش خانه بزرگی را به آنها بخشیده‌است.

ترجمه اسدالله امرایی

هيچ يك از موضع خود پايين نمي‌آمد و اهل گذشت و مصالحه نبودند.

آن دو هميشه از هم دوري مي‌كردند، حتي كدخدا‌ و ريش سفيدهاي ده نيز هرگز نتوانستند آنها را به هم نزديك كنند و آشتي دهند.

اما حالا پس از گذشت سال‌ها بدون هيچ كدورتي نزديك هم در قبرستان ده به خواب ابدي فرو رفته‌اند.

با جمع كردن پا سعي كرد آن را به گوشه‌اي براند و ثابت نگه دارد تا در فرصت مناسب، كفش خود را دربياورد و از شر ريگ راحت شود.

سر ظهر عرق از سر و رويش جاري بود. سر انجام وقتش رسيد. پشت سر رئيس ستاد ارتش كنار ستون ايستاد و خم شد كفش را دربياورد.

گلوله‌اي از بالاي سرش صفير كشيد و مغز رئيس ستاد را به ديوار پاشيد. جان، ريگ را حالا قاب كرده و هر روز مي‌بوسد.

اسدالله امرايي

- بعيده، مي‌دونم ساعت اداري تمام شده.
- مي‌دوني اگر زياد نفس بكشيم ممكنه هوا كم بياريم و خفه بشيم؟
- خب نفس نكش.
- چرا تو نفس نكشي؟

دعوا بالا گرفت. صبح روز بعد پيدايشان كردند. هر 2 مرده بودند اما نه از خفگي.

جشن تولد 11 سالگي‌ام به من يك هديه دادي؛ دفترچه يادداشتي كه خودت درست كرده بودي. فرداي آن روز كه نيامدي دلم گرفت و گريه كردم.

مادرم مي‌گفت بي خود گريه نكرده‌اي؛ خوان با خانواده‌اش به دره افتادند.

توي دفترچه هيچ چيزي ننوشته‌ام تا مثل دوستي‌مان پاك بماند.

ترجمه اسدالله امرايي

بعد از ازدواج هم اين همسرم بود كه اجازه صحبت كردن را به من نمي‌داد.

حالا هم كه پير شده‌ام، بچه‌هايم مي‌گويند: تو اخلاق بچه‌ها را پيدا كرد‌ه‌اي، هيچي نگو. آخر نفهميدم پس كي بايد حرف بزنم.

پيرمرد به تنهايي در خانه‌اش، قادر به مراقبت از خود نبود. هر يك از فرزندانش به بهانه‌هاي واهي، بيش از چند روز از او نگهداري نكردند.

چند سالي بود كه او را در خانه سالمندان گذاشته بودند. وقتي خبر پيوستنش به مادر را آوردند، بازماندگان پس از خاكسپاري و انجام مراسمش، به سراغ فروش خانه پدري رفتند.

آنها نمي‌دانستند كه خانه‌اش را به آسايشگاه سالمندان بخشيده است.